X
تبلیغات
فيزيوتراپي,لیزر درمانی و مگنوتراپی مرکزی - ( املش ) C.T.S یا سندرم کانال کارپ

فيزيوتراپي,لیزر درمانی و مگنوتراپی مرکزی

ارائه اطلاعات بیماریها و درمانهای فيزيوتراپي آنها- املش - م شهرداری - 01427229060

( املش ) C.T.S یا سندرم کانال کارپ
 

این بیماری که عصب میانی مچ را در گیر می کند معمولا در بین زنان شایع تر بوده و سن بروز این بیماری از 35 تا 55 سالگی می باشد. تاکنون علت مشخصی برای بروز این مشکل ذکر نگردیده است گروهی عوامل ژنتیکی و مادرزادی را در بروز این مشکل سهیم می دانند ولی به طور کل عواملی که منجر به وارد آمدن فشار بر روی عصب میانی مچ شوند باعث بروز این مشکل خواهند شد . عواملی چون رماتیسم و ورم مفاصل، اختلالات هورمونی مانند دیابت، تیرویید و یایسگی، وارد آمدن ضربه شدید یا هر نوع جراحتی که باعث تورم مچ دست گردد ، انجام کارهای تکراری و ظریف و استفاده مکرر و طولانی مدت از مچ و تاندونهای اطراف آن بدون استراحت مانند خیاطی،تایپ و... باعث بوجود آمدن بیماری بخصوص در دوران بارداری و بعد از آن می گردد.

از علائم اولیه مشخصه این بیماری که معمولا در هنگام خواب بروز می کند از احساس درد، گزگز، سوزش و بی حسی در انگشتان دست، بخصوص انگشت شصت، انگشت اشاره و دو انگشت میانی آغاز می شود و در مواردی که به آن توجه نشود یا آن را با قرار گرفتن نادرست دست درهنگام خواب و یا به اصطلاح “بد خوابیدن”  اشتباه شود می تواند به آرنج ، شانه و حتی به گردن نیز سرایت کرده و گاهی به علت سائیدگی مهره های گردنی و شاید با T.O.S  همراه باشد که علائم را بسیار پیچیده کرده و تفکیک را مشکل می نماید.

بعد از تشخیص این سندرم در مراحل اولیه باید درمان را به سرعت و نه تنها بر روی مچ بلکه بر روی کل سیستم عصبی اندام فوقانی ( گردن و شانه ) صورت گیرد .

معمولا درمان به صورت ارتوپدی بوده و فیزیوتراپی در مراحل اولیه می تواند درمان موثری باشد ولی در کل در مان به صورت زیر می باشد:

در ابتدا مچ دست را به مدت 2 الی 3 هفته بی حرکت کرده و یا حداقل در طول این دوران از انجام کارهای ظریف و طولانی مدت پرهیز کند ، از حمل و نقل اجسام سنگین خودداری و دست را در معرض تحریکاتی مانند آب سرد ،ضربه و فشار قرار ندهد. بعد از دوره بی حرکتی (مراعات کردن) اقدام به ماساژ فریکشن ملایم و حرکات کششی ساده و تقویتی ایزومتریک کرد که در ادامه به توضیح  بعضی از حرکات می پردازیم.

حرکات ایزومتریک :

  1. بند های اول انگشتان هر دو دست را روی هم قرار داده و بدون اینکه انگشتان جمع شود (بصورت ایزومتریک) سعی در جمع کردن انگشتان می نمائیم.فشار را به مدت 5 ثانیه اعمال و 6 الی 10 مرتبه تکرار و 3 مرتبه در طول 24 ساعت انجام می دهیم.
  2. انگشتان دست درگیر را مشت کرده و با کف دست دیگر انگشتان را محصور می کنیم و بدون اینکه انگشتان باز شود (بصورت ایزومتریک) سعی در بازکرن انگشتان می نمائیم. فشار را به مدت 5 ثانیه اعمال و 6 الی 10 مرتبه تکرار و 3 مرتبه در طول 24 ساعت انجام می دهیم.
  3. روی صندلی نشسته و کف دست درگیر را روی میز قرار داده و دست خود را به میز فشار می دهیم. فشار را به مدت 5 ثانیه اعمال و 6 الی 10 مرتبه در طول 24 ساعت انجام می دهیم.
  4. روی صندلی نشسته و قسمت تحتانی دست درگیر (آرنج و مچ) را روی میز قرار داده و کف دست دیگر را روی مچ دست درگیر قرار می دهیم و مچ دست زیرین را به بالا (بصورت ایزومتریک ) فشار می دهیم. فشار را 5 ثانیه اعمال و 6 الی 10 مرتبه در طول 24 ساعت انجام می دهیم.

بعد از انجام حرکات ایزومتریک می توان  اقدام به حرکات پیشرفته تر  نمود که در زیر مختصری به آن می پردازیم.

  1. دست درگیر را در امتداد شانه از آرنج خم کرده و مچ دست را به سمت بالا نگه داشته و به آهستگی دست را از آرنج در حد امکان صاف می کنیم . ( حرکت در حد توان بدون ایجاد درد و یا با درد مختصر انجام شود.)
  2. حرکت شماره 1 در تمرینات ایزومتریک را به صورت فعال انجام می دهیم. ( بند های اول انگشتان هر دو دست را روی هم قرار داده و انگشتان را جمع می نمائیم.حرکت را 6 الی 10 مرتبه تکرار و 3 مرتبه در طول 24 ساعت انجام می دهیم.)
  3. حرکت شماره 2 در تمرینات ایزومتریک را به صورت فعال انجام می دهیم. ( انگشتان دست درگیر را مشت کرده و با کف دست دیگر انگشتان را محصور می کنیم و به آرامی شروع به بازکرن انگشتان می نمائیم.حرکت را 6 الی 10 مرتبه تکرار و 3 مرتبه در طول 24 ساعت انجام می دهیم.

نکات :

  • این حرکات بهتر است زیر نظر افراد متخصص تجویز شود.
  • انجام حرکات با انقباض و فشار ملایم و بدون رها کردن ناگهانی ودرد و خستگی باشد.
  • تمرینات مکررا و مرتب انجام شود.

 در درمان فیزیوتراپی می توان از اولتراسوند (Ultra Sound ) استفاده نمود. لیزرهای کم توان (Low Level Laser)  با فرکانس پائین 80 الی 150 هرتز با توان نسبتا بالا نیز در درمان تاثیر گذار میباشد. در این بیماری حرارت سطحی و تحریکات الکتریکی چندان تاثیر گذار نبوده و مهمترین درمان توصیه به کم کاری مچ و انگشتان درگیر و دوری از فعالیتهای ریز و طولانی مدت می باشد و در ضمن باید به کل سیستم عصبی توجه نمود و اقدام به تقویت اکستنسورهای گردنی و شانه ای با آموزش تمرینات ورزشی نمود.

در صورت عدم موفقیت در درمان ( در انواع پیشرفته ) می توان به ترزیق کورتیزون و داروهای مشابه ودر موارد حادتر اقدام به اعمال جراحی برای از بین بردن فشار بر روی عصب پرداخت که با تشخیص متخصصین صورت خواهد گرفت.

در صورت انجام اعمال جراحی مجددا انجام فیزیوتراپی و تقویت عضلات مچ و انگشتان و حرکات کششی و استراحت  ضروری بوده و مانع برگشت بیماری خواهد شد.

یک درمان تجربی و اعمال شده در بخش فیزیوتراپی کلینیک شخصی بصورت ذیل می باشد.

استفاده از جریان IDC بصورت نقطه ای بوده که الکترود صفحه ای روی عضلات تنار قرار گرفته و الکترود قلمی روی عصب مدین و نوع مثلثی برای تحریک بیشتر با Hold دو (2)  و Rest در (2) میکروثانیه و مد نرمال و در 3 ست 3 دقیقه ای اعمال گردیده و بین هر ست حرکات آرام و اکتیو انگشتان اعمال شد که در طول درمان خواب رفتگی و پاراستزی در اندام کاهش یافت و شکایت بیمار از درد کاهش یافت که البته توضیح علمی در مورد این نوع درمان وجود ندارد.

در کل ماساژ فریکشن ملایم بر روی قسمت قدام مچ بخصوص به سمت پروگزیمال ، اصلاح پوسچر ، حرکات ایزومتریک ، اصلاح وضعیت شانه و گردن و لیزر در درمان این بیماری موثر می باشد. ولی به خانمهای مستعد  توصیه می شود به هر گونه خواب رفتگی ، گزگز ومورمور و درد در مفصل مچ توجه بیشتری داشته باشند و به پزشک مراجعه نمایند.

[ شنبه بیست و هشتم آذر 1388 ] [ 18:27 ] [ فيزيوتراپيست روح اله صمدي ]

[ ]